Kanteling

Bedachtzaam zijn voor het wegkwijnen in eigen pijn. Ik ben niet op de wereld gezet om verstoppertje te spelen. Nee ik ben hier ook niet om mezelf in duizend stukken te delen. Ik raap de scherven op en probeer ze aan elkaar vast te lijmen. Maar het heeft geen zin want het beeld blijft gebroken en er zal nooit meer volledig licht op schijnen. Het was niets voor niets gebroken en eerlijk gezegd heb ik die spiegel ook nog zelf gemaakt. Mijn beeld en mijn houvast in wie ik was geworden met al mijn krachten en zwaktes. Soms een vluchtige blik en vervolgens weer lang starend naar dat schepsel dat recht voor me stond. Een mens van vlees en bloed zo open als de rode zee en zo gesloten als een dam. Ik heb me kunnen aanpassen aan de wereld om me heen en heb daar ook de prijs voor moeten betalen. Uiteindelijk voelde ik me geen mens meer en was mijn vlees rot en onbruikbaar. Ik heb mezelf opgeofferd voor mijn omgeving om goedkeuring, verwachtingen en het beeld dat ik van mezelf creëerde. Want dat wat je geeft maakt dat mensen het ook van je verwachten. Ook al had ik ineens niets meer te geven. Toch bleven de vragen komen en ik neem niemand kwalijk voor de verwachtingen. Want mijn leesles hier is dat wat ik zaai zal ik oogsten. Ik begrijp nu heel goed dat wat je op je pad kan geven vanuit volle overtuiging dat dit het het goede is wat je zaait. Als een boom gepland langs een rivier is het mogelijk om het hele jaar door vruchten te geven. In mijn beleving is het nu helemaal geen crisis maar een mogelijkheid om opnieuw te beginnen. God alleen weet waar dit heen leid en ons geloof zal dat zichtbaar maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s