Echte liefde

Dagboek notes 11-3
Agape betekent Gods liefde. Een liefde dat alle liefde te boven gaat. Het is niet uit te leggen laat staan te bevatten. Toch ga ik een poging wagen om Zijn liefde te beschrijven. Voor mij is Gods liefde zichtbaar door geduld, daar waar ik ongeduldig ben. Hij is de rust, daar waar ik me onrustig voel. Hij breekt de muur om mijn hart weg, daar waar ik al dagen aan het bouwen ben geweest. Hij leert mij de wereld te zien zoals hij is. Hij laat me lezen wat ik op dat moment nodig heb. Hij brengt mensen op mijn pad waarmee ik samen kan wandelen. Hij laat me dwars door alle ruis horen wat echte liefde is. Als ik dwaal dan is Hij er om me weer op zijn pad te brengen. Als ik twijfel dan zegt God stop en kom bij mij. Hij laat me grote dingen zien in dromen die ik nu nog niet kan bevatten. Hij laat me geloven in het onzichtbare ook al wil ik alles graag weten. Zijn woord is in alles en iedereen hoorbaar, dit maakt het luisteren ook zo bijzonder. Hij geeft me kracht als ik het niet meer weet. Het is zijn licht dat ik zie als de wereld mij verblind. Het is Zijn zoons leiden wat mij inspireerd. Dwars door alles heen weet hij mij te bereiken. Als ik val dan geeft hij mij zijn hand en tilt me op. God zal altijd meer zijn dan me nu te binnen schiet.

Kanteling

Bedachtzaam zijn voor het wegkwijnen in eigen pijn. Ik ben niet op de wereld gezet om verstoppertje te spelen. Nee ik ben hier ook niet om mezelf in duizend stukken te delen. Ik raap de scherven op en probeer ze aan elkaar vast te lijmen. Maar het heeft geen zin want het beeld blijft gebroken en er zal nooit meer volledig licht op schijnen. Het was niets voor niets gebroken en eerlijk gezegd heb ik die spiegel ook nog zelf gemaakt. Mijn beeld en mijn houvast in wie ik was geworden met al mijn krachten en zwaktes. Soms een vluchtige blik en vervolgens weer lang starend naar dat schepsel dat recht voor me stond. Een mens van vlees en bloed zo open als de rode zee en zo gesloten als een dam. Ik heb me kunnen aanpassen aan de wereld om me heen en heb daar ook de prijs voor moeten betalen. Uiteindelijk voelde ik me geen mens meer en was mijn vlees rot en onbruikbaar. Ik heb mezelf opgeofferd voor mijn omgeving om goedkeuring, verwachtingen en het beeld dat ik van mezelf creëerde. Want dat wat je geeft maakt dat mensen het ook van je verwachten. Ook al had ik ineens niets meer te geven. Toch bleven de vragen komen en ik neem niemand kwalijk voor de verwachtingen. Want mijn leesles hier is dat wat ik zaai zal ik oogsten. Ik begrijp nu heel goed dat wat je op je pad kan geven vanuit volle overtuiging dat dit het het goede is wat je zaait. Als een boom gepland langs een rivier is het mogelijk om het hele jaar door vruchten te geven. In mijn beleving is het nu helemaal geen crisis maar een mogelijkheid om opnieuw te beginnen. God alleen weet waar dit heen leid en ons geloof zal dat zichtbaar maken.